«گریه  را  بر شبی  بهانه  کردم شکوه ها  ز دست  زمانه کردم »                دست خـــــــــــود را پیالـــه کـــــــردم سیل خون دلم را روانه کـــــــــــردم                 از چه میگویـــــــی ننالــــــم از جفایت ای روزگـــــــــــــــار ننالــــــــــــــــم                  گر نگویم از درد و چون ننالم بر چه خندم چون بخندم قاه قاه کنـــــــــــــــم                 دلا خموشی چرا چو چشمه نجوشی چــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرا                 برون شد از پرده راز دل  تو پرده پوشی چـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرا                                                                حالم گرفته از هر چه صداقت است بد تر ز آن ،خجل از اظهار هر چه شکایت است صداقت برای چه؟ صداقت برای که؟ به هر که نثار کردم و تقدیم نمودم این متاع خرید به، ثمن بخس و خاطرش گشت امتنان دنیای سرشار از دروغ کرد حالم رو مهوع از ابراز صدق و صفا ......        پس   بنــال   و   پرده  بگشــــــــا ز دل   روشن   چراغ   کـــــم نـــــــور   دل        تا  بدانند  ندارد   فایده  زمانــه  تا   بسوزانـــــــــــــــــــی  دل  برای   همه   باتشکر ار آرزو خانم